czwartek, 25 sierpnia 2011

Fallout 2 Restoration Project

Problem?

Solved! BTW, jako, że ma to rozmiar 1200x800, możecie ustawić se jako tapetę

Tak już kiedyś tutaj gdzieś wspominałem, są mody i mody i mody, i każdy inny. Niektóre to właściwie nowe gry wykorzystujące elementy starej, inne dodają multum nowości, inne stawiają sobie za cel dokonanie zmian "technicznych" (utrudnienia, zmiany sposobu liczenia obrażeń, itd.). Są też i takie, które starają się uczynić grę taką, jaką powinna być od początku, ale z jakiegoś powodu (zazwyczaj potrzeba pośpieszenia się aby zdążyć z premierą) - nie była.

W Falloucie 2 każdy fan wie, że sporo rzeczy nie zostało zaimplementowanych - ot, chociażby quest z Klamath, gdzie bracia Dunton straszą upośledzonego Torra i kradną mu bydło. Nawet jak się znalazło szczypce radoskorpiona i zobaczyło, że braminy w ich zagrodzie mają pozmieniane znaki przynależności, to ni chuja nie można było z tym nic a nic zrobić. Siostra Sulika - nie było jej nigdzie, podobnie jak i samego sulikowego plemienia. Gdy Myron wspominał o opuszczonej, przedwojennej bazie nie miał na myśli ani Sierry, ani Mariposy, tylko nieimplementowaną do finalnej gry EPĘ. Gdy w Den gang Lary atakował gang Tylera, nie przejęli się tym, że część z przeciwników była akurat na imprezie gdzieś - znów w grze czegoś zabrakło. Gdy w elektrowni atomowej w Gecko bawiłeś się drogi graczu komputerem, mogłeś połączyć się z Nawarrą - lecz wysłane do nakopania Ci do dupy oddziały Enklawy nigdy się nie pojawiły. Grałeś postacią nastawioną na dyplomację, i denerwowała Cię konieczność wyrżnięcia wszystkich w obozie Raiderów? Zawsze ciekawiło Cię, co się stało z łodzią podwodną, którą przodkowie Shi przybyli do San Francisco? A może chciałbyś zobaczyć, skąd pochodził Ojciec Tully?
A więc masz teraz graczu taką możliwość. Tak, wszystko powyższe zostało już do gry zaimplementowane w powyższym modzie. To wszystko, a także o wiele więcej, i to wszystko w zgodzie z kanonem i w zgodzie z materiałami o niedokończonych lokacjach, jakie trafiały się publikowane przez samych twórców gry w legendarnych Fallout Bible'ach. Z nowych lokacji mamy więc - Shi Submarine (blokuje drogę tankowcowi, poza tym jest cały czas uzbrojona, i rozwaliłaby wszystko, co próbowałoby przepłynąć obok - trzeba się tam jakoś dostać i zrobić mały burdel - albo wręcz przeciwnie, po prostu pewne rzeczy powyłączać), EPA (ogromna, podziemno-naziemna przedwojenna baza, gdzie przeprowadzano eksperymenty biologiczno-genetyczne + ... muzeum, gdzie zdążały wycieczki z dziećmi, 7 poziomów pod ziemią, tylko częściowo połączonych ze sobą), Abbey - macierzysty "klasztor" ojca Tully'ego, Primitive Tribe - plemię Sulika i jego siostry, którą wreszcie można uratować - w kolejnej z nowych lokacji, jest dodatkowo mała wioska niedaleko Kryptopolis i leżący poza San Francisco magazyn Hubologistów. Możemy też znaleźć nowe lokacje, małe lokacje związane z Rangersami i Enklawą, a także przelecieć się Vertibirdem. Poprawiono chyba wszystkie błędy, jakie posiadał oryginalny Fallout 2 (a każdy wie, że było to zabugowane jak diabli), niestety, mod ma swoje własne małe błędy, które można reportować tutaj - KLIK! - a zostaną poprawione w nadchodzącej, nowej wersji moda (Killap to główny twórca moda).
Jednak nowe lokacje, które powinny być w Falloucie 2 od początku, oraz możliwość dokończenia sporej ilości questów, które też powinny być całe od początku, to nie wszystko. Mod dodaje trochę innych nowości, jednak żadna z nich nie psuje ani klimatu, ani nie jest niezgodna z kanonem. Przede wszystkim, tworząc postać, możemy zmienić jej wygląd. W bardzo ograniczonym zakresie, i, jak na razie, tylko postać płci męskiej. Możemy grać standardowo wyglądającym ziutkiem, ziutkiem łysym, lub długowłosym. Inne modele postaci (w tym kobiece) będą dodawane do gry w kolejnych wersjach moda. Dodano też do gry dzieci - dziewczynki, do tej pory byli to sami chłopcy. Mod wprowadził sporo nowych elementów graficznych - albo związanych z nowymi lokacjami, albo po prostu ładniej wyglądających w lokacjach już nam znanych. Wprowadzono nowe, piękne animacje eksplozji. Gdy moda się instaluje - jest automatyczny instalator - możemy wybrać, co chcemy zainstalować - są elementy opcjonalne, jak np. nowe animacje postaci używających karabinów czy katan, dodatkowe (i zazwyczaj koszmarnie drogie) pancerze dla NPCów nie używających do tej pory pancerzy - Marcusa, Gorisa, psów (zabugowane, nie polecam, może ktoś to naprawi w nowszych wersjach), czy Yet Another Ammo Mod, cośtam robiący z amunicją, by było lekko rzeczywiściej i lekko trudniej.
Sam mod wprowadził też dwie wspaniałe rzeczy - Timeslip Sfall'a - pliczek .dll oraz .ini, gdzie można łatwo zmieniać dodatkowe opcje gry - można tam wprowadzić i pozmieniać absolutnie wszystko, gdzie się wie, co i jak, rzecz jasna - np. ustawić obsługę akceleratorów graficznych i 32bit paletę kolorów, ale też zmienić prędkość poruszania się na mapie świata, i poustawiać tysiąc innych pierdół. Drugą z tych rzeczy jest High Resolution Patch, już skonfigurowany z Restoration Project. Dzięki niemu można uruchomić Fallouta 2 np. w rodzielczości 1200x800, i wygląda gra świetnie. Ten bajer, również obsługiwany raczej przez plik .ini, jest dużo prostszy i milszy w obsłudze niż czysto techniczna część Sfalla.
O modzie można poczytać tutaj, w wątku na świetnym forum No Mutants Allowed. W tym samym miejscu moda można ściągnąć.

A teraz łzawa historia mojego grania, i trochę screenshotów. Pochodzą z wcześniejszej wersji moda, aktualna jest pod linkiem wyżej, 2.2.

Początek. Łysy ziutek, szybko zrobiłem inną postać i zacząłem od nowa.

House was against them.

Ekranik wizerunku + domyślna, dla każdego taka sama na starcie gry, karma.

Za chwilkę koniec wczesnego początku.

Den Residental

Abbey - kawałek podziemi

Abbey - "nadziemia", fragment

Cóż, samo życie, problemy z samym sobą, szukanie akceptacji, itp.

Den Residental. Kontynuacja questu dla Lary - spod kościoła idziemy bić Tylera dalej.

Primitive Tribe (w wersji 2.2 - Umbra Tribe. Lokacja ta została gruntownie przerobiona)

Primitive Tribe

Szczepionka


Popsute Arroyo + zwłoki Hakunina

"Teacher", człowiek rodziny Wright

Pierwszy implant

Teraz tak, na pierwszy rzut oka, wygląda mapa Raiders

Jeeeeeeeeeee, rycerze króla Artura! Monty Python w Falloucie

Mój drugi implant

Sprzątanie gówien daje bonus do Speech ;D

Ghul (mutant, nie nieumarły) Typhon rozmawia o Heglu z Seymourem, gadającą, inteligentną rośliną.
EPA

EPA

EPA

EPA

EPA

EPA

EPA. Wbrew temu, co mówi ten komputer, Sub-Level Blue jednak istnieje.

EPA

EPA

EPA. Tak, to robactwo lata.

EPA.

EPA

EPA. Sub-level Blue, początek
Yeah

Uzależnienie od Rad-Away'u możne wydać się dziwne, ale to jeszcze nic. Kiedyś uzależniłem się od stimpaków.

Mam pecha do karawan #1. Encounter - inna karawana, odpierająca atak Deathclawów. Cóż, te ziomy z minigunami zrobili większe spustoszenie w mojej karawanie niż deathclawy. Najgorsze jest to, że karawany są jeszcze zabugowane - w Redding nie dostałem ani grosza, a wszyscy karawaniarze zniknęli (ciekawe, czy w wersji 2.2 ktoś to w końcu naprawił).

Mam pecha do karawan #2 - ta sama karawana co powyżej, aktualnie zdziesiątkowana, jeden encounter dalej.....

Vorpal Rat zabija Rycerzy Okrągłego Stołu

Holy Hand Grenade (of Antioch)

Vorpal Rat wybił część rycerzy, chociaż ładowali do niego ze wszystkiego co się dało (miniguny, plazma, etc) - aż nagle jeden z nich trafił go krytycznie w oczy za 1 obrażeń... i szczur zginął. :D

Encounter pomiędzy Vault 13 i New California Republic - ledwo co wziąłem Gorisa, a właśnie zaraz zginie.

Wygląda nieźle, nie? Zeta-scan już mam, może przyłączyć się do scjentolo... do Hubologistów? :P
GUARDIAN OF FOREVER czy cośtam

Srogi i bezbożny wpierdol w bazie Navarro. Wybiłem ich wszystkich, odnalazłem Snooky i zgwałciłem jej bezgłowego trupa w szyję. Haha. Ekhm.
Shi Submarine. Albo gra się spieprzyła, albo właśnie nie mogę jej ukończyć, opis poniżej będzie.

Shi Submarine

To, co powiedział ten technik, zanim spopieliłem go z pulse rifle, doskonale oddaje to, co się chyba stało z grą, zresztą opiszę to poniżej.

Jak schrzaniłem grę sobie, czyli czemu być może jej już nie ukończę.
Żeby przelać paliwo do tankowca, trzeba było panu A przynieść pancerz wspomagany ulepszony przez pana B, pracującego dla Hubologistów. Niestety, oni wszyscy już nie żyją, łącznie z nim. Inny człowiek, który mógłby przelać paliwo, też już nie żyje (cut-scene, do odtworzenia na komputerze medycznym - Horrigan przychodzi do bunkra BOS w San Francisco i zabija tego typa z BOS). Ani wejście, ani whackowanie się na Emperora nie ujawnia opcji przelania paliwa.
Nic to - pomyślałem. Jeśli coś się schrzaniło, to się schrzaniło, może potem się odchrzani, jak przyjdę do Badgera i powiem mu, że mam Tanker Fob i części. W międzyczasie chciałem więc dostać się na łódź podwodną Shi i zdezaktywować systemy. Udało mi się coś zrobić z jedną konsolą. Pozostałe - nic nie mogę z nimi zrobić. Wybiłem nawet nieszczęsnych Shi na pokładzie (podałem się za jednego z nich - naukowca, dopisałem się na listę techników w pamięci Emperora :P a strażnika motorówki ], którą z San Fran można dotrzeć do łodzi przegadałem). Nic to nie dało, i najprawdopodobniej utknąłem, jeśli na forum NMA nic mi nie doradzą. A szkoda. Mam 30 poziom i m.in. perk Sniper, a z wyposażenia pulse rifle i karabin gaussa, więc przeszedłbym przez Oil Rig jak przez masło (oprócz tego m.in. 12 plasma rifle na sprzedaż. Jeżdżę jak głupi bez sensu po kupcach i sprzedaję im tonę sprzętu za śmieszne pieniądze, ze względu na to, że implanty są cholernie drogie, a strzeliłbym sobie jeszcze dwa, łącznie za ok. 80 000 [High Dermal i ten ulepszony Phoenix]. Na razie mam ponad 30 000, i chyba nie będzie już nawet jak uzbierać do końca taką sumę, ew. nie będzie mi się chciało, jeśli gry nie będę mógł już przejść, to zacznę od nowa, trudno.).

Jeszcze trochę obrazków:

EPA, sub-level Blue. Czysto, wszystkie Alieny wybite. Swoją drogą, to nie Obcy sensu stricte, tylko kolejny eksperyment, w EPA można o tym poczytać...

Rozkopując Golgothę.

Drobne kłopoty w Mariposie. Wybrnąłem z nich i wyrżnąłem ich wszystkich.

Nie, jednak się nie przyłączyłem.
Solar Scorcher. Ta potężna broń z pewnego Special Encountera trafiła teraz do EPA, trzeba jednak namęczyć się nieźle i mieć dobre staty, żeby w ogóle móc porozumieć się z kimś i dostać pewnego questa...

Mała, martwa dziewczynka <3

Pozerzy to plagą każdych czasów.

niedziela, 21 sierpnia 2011

Cień z przeszłości cz. 2

Mikropowieść/nowela/opowiadanie (ech, gubię się w klasyfikacji) George'a "Dwa R" Martina Pieśń dla Lyanny sprawiła, że moje postanowienie, aby przeczytać w końcu Grę o tron dostało mocny dodatkowy bodziec, żeby kiedyś je wypełnić. To krótkie dziełko, którego akcja rozgrywa się na pustynnej planecie, zamieszkałej nie tylko przez ludzi, ale i przez tysiąclecia starszą od nich rasę Shkeen, a którego fabuła dotyczy zmagania się dwójki wysłanych tam licencjonowanych telepatów (Talentów) z... miłością, na dodatek miłością powiązaną z lokalnym kultem, którego praktykowanie kończy się samobójstwem - pochłonięciem przez pewien pasożyt. Dopóki kult ten praktykowali tubylcy, wszystko było OK, ale ponieważ zaczęły się konwersje ludzi - ludzie musieli zbadać sprawę...
Miłość, bezinteresowna i wszechogarniająca, postrzeganie pozazmysłowe, istota miłości, zbiorowy rozum oraz dobrowolna śmierć jako akt miłości - to wszystko i więcej jest tam poruszane, a cała reszta, to w sumie dodatek do tej pasjonującej historii. I zadziwiające zakończenie. Tzn. częściowo zadziwiające. O ile czytelnik mógł się domyślać od połowy utworu, co zrobi jedna z dwóch głównych postaci, to na samym końcu postępowanie drugiej było ciężkie do przewidzenia. Ale to tylko in plus.

Nie miałem do czynienia z wieloma pozycjami napisanymi przez braci Strugackich, albo chociaż przez "pojedynczych" Arkadija czy Borysa. I po Żuku w mrowisku postanowiłem, że trzeba będzie sięgnąć do większej części ich twórczości, niż tylko Pikniku na skraju drogi czy jakiś zbiorków opowiadań. Znów pod płaszczykiem zapierającej dech w piersiach kreacji świata przyszłości, z podróżami kosmicznymi, z obcymi rasami i międzygalaktycznymi konfliktami mamy postawione kilka fundamentalnych pytań o istotę człowieczeństwa, i co właściwie czyni nas ludźmi, i kiedy ludźmi być przestajemy. Gdzieś dodatkowo pojawiają się pytania, czy i kiedy można cenzurować naukę, i jakie koszty może ponosić zarówno cenzorujący, jak i cenzorowany. Żuk jest drugą częścią Przenicowanego świata, jednak nieznajomość tej pierwszej książki nie wpłynęła jakoś znacząco na zrozumienie treści. Fabuła opowiada o pewnym człowieku, który został Progresorem (taka fucha w kosmosie, na obcych, nie znanych ludziom światach, lub dopiero poznawanych, nie chcę mi się wyjaśniać) mimo tego, że niezbyt się do tego (jak się później, po śledztwie, jakie prowadzi główny bohater) nadawał. Dziwnym trafem całe jego życie zdawało się być ułożone przez kogoś, dysponującego nielichą potęgą. Jeszcze dziwniej się robi, gdy okazuje się, że jest więcej takich jak on. A w raz ze śmiercią pewnego lekarza, to już w ogóle Wielka Tajemnica wyłazi z kart książki i pochłania czytelnika. Jej odkrycie jest doprawdy niezwykłe, i faktycznie, jest to tajemnica z rodzaju tych, które zdradzone szerokim masom mogłyby wywołać społeczną i kulturową apokalipsę. Akcja jest wartka, czytelnik nie ma się jak nudzić, postacie są jak żywe, z własnymi cechami charakteru, problemami, słabostkami. Na pewno Żuk miał pełno wznowień i reedycji, i jest dostępny, więc polecam gorąco.

Zapomnij o ziemi C. C. Mac App'a przenosi czytelnika w świat, gdzie ludzkość praktycznie wyginęła. Kosmiczny najazd zniszczył Ziemię, a całej populacji przetrwało tylko około 200 mężczyzn, rozsianych po wszechświecie, pracujących jako najemnicy na służbie kosmicznych imperiów, lub pogrążających się w degeneracji i nihilizmie. Były komandor John Lange jest ćpunem i wrakiem człowieka, gdy dowiaduje się, że istnieje cień szansy na uratowanie ludzkości - gdzieś w pewnym ukrytym miejscu (jak się okaże, ukrytym nie tylko w przestrzeni, ale i ... w czasie) przebywają ludzkie kobiety. Populacja może więc się gdzieś odrodzić. Po zebraniu większości z żyjących mężczyzn, wszystkich byłych i obecnych wojskowych, okazuje się, że w zamian za dotarcie do kobiet, trzeba będzie wziąć udział w wielkiej intrydze, która zachwieje kruchym pokojem pomiędzy trzema kosmicznymi imperiami. Jeśli dodamy do tego jeszcze pozostałości technologii dawno wymarłej rasy, której technologia momentami kojarzy się bardziej z magią, realistycznie przedstawionego głównego bohatera, zmagającego się z nałogiem i przeciwnościami losu, otrzymamy wybuchową, pełną akcji mieszankę. Zdecydowanie dobre dziełko.

Gwiazdy - moje przeznaczenie Alfreda Bestera zaś, kolokwialnie mówiąc, po prostu rozpieprzyły mnie, jako czytelnika. Nic w sumie odkrywczego - te same, odwieczne pytania, o kondycję jednostki ludzkiej, o sensowność podziałów społecznych, o granicę między człowiekiem i bestią, do tego pogmatwana, kosmiczna awantura, bohater, który z antypatycznego degenerata, gwałciciela, zbója i prymitywa staje się prawie półbogiem, wojna domowa w układzie słonecznym, powszechna zdolność teleportacji, która wywróciła ludzkie społeczeństwo do góry nogami, obecność Piwnicznych Chrześcijan, ostatnich przedstawicieli zorganizowanej religii, wyszydzanych (także w sumie i delikatnie przez samego autora) i pogardzanych w dosyć skostniałym i "purytanizującym" społeczeństwie, gdzie władzę sprawują potężne rody przemysłowców, polityków, właścicieli koncernów, to wszystko wymieszane ze sobą stworzyło dziełko, które czytałem z zapartym tchem.

Ale w sumie, jak widzę, to podoba mi się w zasadzie wszystko, co czytam, więc może czytelniku zachowaj więcej krytycyzmu.

piątek, 19 sierpnia 2011

Sztuczna inteligencja

Czyli kwiatki z gry Age of Empires II, a dokładniej z omawianego wcześniej na tym blogu moda Age of Chivalry: Hegemony. Mod ma swoje własne pliki AI, ale można grać też przeciwko po prostu computerowi. Minusem takiej gry jest to, że komputer czasami, no, po prostu nie ogarnia. Np. na planszach z wyspami czy ogólnie z wodą nie tworzy wcale floty, nie buduje nawet portów. Przygotowane przez twórców moda pliki AI działają znacznie lepiej.
Dopisek '13 - teraz zapewne wygląda to trochę lepiej, w kolejnych wersjach.

Zielony i szary gracz (wrogowie!) usiłuje dopchać się do ostatnich w okolicy drzew. Jednak ani jeden, ani drugi nie wyrżnął po prostu wrogich mieszkańców, lub nie odesłał części swoich gdzieś indziej.

Tym razem błąd gry jako takiej, niż samego AI. Za dużo stworzonych jednostek, które nie miały się gdzie podziać, więc gra umieściła ich w miejscu, z którego nie da się wyjść. BTW, komp chciał rzucić tą bandę pikinierów najprawdopodobniej na mnie, ale... sam się zastawił murem, kawałek dalej na południe i najwyraźniej zawiodło szukanie ścieżek, albo zapomniał o tych jednostkach.

Sytuacja podobna, jak na screenie pierwszym + samotny drwal stojący obok. Po wyczerpaniu drzew w okolicy AI pozostawiła go po prostu swojemu własnemu losowi.





Nie mam pojęcia, jak ten pikinier to zrobił. Gdy odkryłem prawie całą mapę za pomocą technologii Spies, już go tam zastałem. BTW, jako że jestem paranoikiem to zamazałem swój nick.

Cień z przeszłości

Przeglądając w domu półki, na których umiejscowiono najróżniejsze pozycje fantasy i science-fiction, natknąłem się wczoraj na prawdziwe perełki, które dziwnym trafem jakoś zawsze musiałem najwyraźniej omijać. 
Znalazłem wydane przez Fantastykę w formacie zeszytowym (żadne nie jest zszyte, tylko luźne kartki i okładki) opowiadania ale i większe nowele, pochodzące najprędzej z lat '80 minionego wieku; niektóre być może są starsze, tylko na jednym jest oznaczenie roku (Miesięcznik Fantastyka 1/82), pozwalające na dokładną identyfikację. Są to dokładnie: Świat czarownic Andre Norton, Pieśń dla Lyanny George'a R. R. Martina, Zapomnij o Ziemi C.C Mac App'a, Gwiazdy - moje przeznaczenie Alfreda Bestera, Żuk w mrowisku braci Strugackich oraz cztery kolejne, które zdążyłem już przeczytać - Aleja Potępienia Rogera Zelaznego, Houston, Houston, Do You Read? Jamesa Tiptree, Zbudź się w Famaguście Jeremieja Parnowa oraz Przełęcz Kiryła Buczyłowa. Z perspektywy czasu trochę dziwnie wygląda tłumaczenie niektórych opowiadań (pozostawiono tu i ówdzie nieprzetłumaczone zwroty typu "mister", "Mrs."), ale sam fakt, że trzyma się w rękach taką klasykę, z - bądź co bądź - bardziej pionierskiego okresu rozwoju współczesnej fantasy i s-f w Polsce, że widzi się pożółkły papier, kolorowe okładki, jakże bardziej naturalne od komputerowo tworzonych okładek współczesnych, czuje się aż uczucia osób, które tłumaczyły, robiły korektę, składały, sam ten fakt, że znalazłem takie coś pośród dobrze znanych książek, zbieranych dawno temu jeszcze przez mojego Tatę, sam ten fakt ma w sobie jakiś element niecodzienny, niespodziewany, pozytywnego zaskoczenia, a te wszystkie zakurzone nieco strony awansowały do rangi odnalezionego, a dawno wcześniej zapomnianego skarbu. Piszę chyba trochę nieskładnie, ale na blogu nie lubię się w sumie przykładać aż tak bardzo do formy.


No, to tak czy siak, opowiadanie Zelaznego pokazało mi Zelaznego, jakiego jeszcze nie znałem. Znałem wcześniej tego autora z Odmieńca, jego drugiej części, z Dilvisha Przeklętego oraz kilku przypadkowych tomów wielkiej sagi Kroniki Amberu. Aleja Potępienia umiejscowiona jest w świecie post-apokalpitycznym, po - można to wywnioskować ze świata przedstawionego - wojnie atomowej, gdzie większa część dzisiejszych USA stała się pustkowiem, zabójczym dla człowieka (który to już raz, czasami aż mi jest Amerykanów szkoda). Głównym bohaterem jest Czart Tanner. Tak, serio się tak nazywa, to nie jest przezwisko. Nie jest to bohater pozytywny, gdyż poznajemy go, gdy próbuje uciec przed obławą. Został bowiem schwytany, gdy był poszukiwany za kierowanie zbrojnym gangiem, terroryzującym spore okolice. To gwałciciel, morderca, złodziej, handlarz niewolników, przemytnik, który jednak z racji na niebywałe umiejętności kierowcy dostaje kolejną szansę amnestii. Ma przejechać od Państwa Kalifornijskiego (heh, znów skojarzenia z Falloutem) do Bostonu, z ładunkiem szczepionki, dla chorujących tam ludzi, którym grozi zagłada. Droga jednak jest średnio przejezdna, jak można się domyślić, od niej wziął się tytuł tego dziełka. Na tytułowej Alei szaleją nie tylko krwiożercze mutanty, nieustępliwe gangi, obszary napromieniowane ale też dziwaczna, post-apokaliptyczna pogoda - z niebios na co dzień spadają setki skał i głazów, piach czy ryby, szaleją tajfuny, itd. Co to jednak dla głównego bohatera, i dla opancerzonego, super-nowoczesnego pojazdu, którym się porusza...
Oprócz rzadko spotykanych w innych światach post-apo dziwacznych anomalii pogodowych, które tutaj są przykrą codziennością, nieco może dziwić też, że główny bohater skarży się, że zabrano mu swastykę, oraz że posiada nóż należący do formacji SS. Aż się zastanawiałem, w jakich okolicznościach doszło do atomowej zagłady, i który właściwie jest rok. Tak czy siak, wartka akcja, nietuzinkowy bohater, który w sumie może i próbuje się autentycznie zmienić oraz intrygujący świat przedstawiony to wielkie plusy tego dziełka.


Z dziełkiem Houston, Houston... związana jest ciekawostka - autor, prorok młodzieżowego buntu i kontestacji lat triumfu rock 'n rolla, wyzwolonego seksu i narkotycznych wizji, okazał się w rzeczywistości być 62-letnią, stateczną i szanowaną panią psycholog, Alice Sheldon. Co sobie więc pani Sheldon wymyśliła - załoga kosmicznego statku misji Sunbird, wysłana z ziemi gdzieś pod koniec Zimnej Wojny, trafia w słoneczny wybuch, który zrywa połączenie z ziemią, oraz uszkadza sam statek. Gdy udaje się je odzyskać, łączą się z innym statkiem kosmicznym. Jak się okazuje, zostali przeniesieni w czasie o ponad 300 lat w przyszłość. I świat, w jakim się odnajdą, świat po epidemii, która diametralnie zmieniła oblicze ludzkości, bardzo, ale to bardzo im się nie spodoba...
Dziełko to jest dużo bardziej poważniejsze od pełnego wartkiej akcji madmaxowego Zelaznego, postawiono tam pytania o rolę religii w świecie, o ludzką naturę, poruszono kwestie etyczne związane z klonowaniem ludzi, bardzo dobrze ukazano rozterki głównych bohaterów, ich marzenia, tęsknoty, ich zmaganie się z człowieczeństwem, w świecie, w którym to słowo zaczęło oznaczać coś innego, niż mogłoby się wydawać. No i nawet taki lewak jak ja musi przyznać, że akurat w tym wypadku fanatyk religijny miał sporo racji.


Przełęcz Rosjanina Bułyczowa to jak na razie zdecydowanie moim zdaniem najlepsza z tych wszystkich perełek. Wiele lat temu na niezbyt gościnnej planecie rozbił się ziemski statek kosmiczny. Nieliczni, którzy przetrwali katastrofę i exodus w poszukiwaniu miejsca do życia, dali początek małej, nielicznej, zagrożonej wymarciem i zdziczeniem wiosce, ledwo łączącej koniec z końcem. Żyje już pierwsze pokolenie, nie pamiętające o Ziemi ani o statku, leżącym daleko w górach, w niegościnnej przełęczy. Historie starych nauczycieli zmieniają się pomału w mity, w legendy, gdzie statek z innego świata rośnie do rangi mitycznego Edenu. Pewnego dnia jednak, po raz kolejny w ciągu wielu lat, podjęto próbę wyprawy, w celu odszukania statku i zabrania stamtąd wszystkiego, co pozwoli wiosce przeżyć. Gdy bowiem statek się rozbił, opuszczono go pospiesznie, z racji na promieniowanie, zabierając tylko to, co było pod ręką, i co wydawało się niezbędne.
Mamy tutaj zarówno niezwykły świat (gdzie ziemskimi nazwami ochrzczono nieziemską faunę i florę; grzyby skaczą, kozły są gadami i mają kostne pancerze, niedźwiedź to coś w rodzaju rośliny, strach wejść do lasu, bo rośliny strzelają nasionami, itd.), konflikt pokoleń (starsi nie chcą zapomnieć o przeszłości - młodzi nie wiedzą nic o ziemi, cała ziemska wiedza i historia, oprócz okruchów przekazywanych przez starszych, jest im zupełnie obca; dla nich domem jest niegościnny świat, gdzie rozbił się kosmiczny statek ich ojców, a jedyną rzeczywistością jest napierająca zewsząd przyroda), walkę z własnymi słabościami, historię o zachowaniu człowieczeństwa w barbarzyńskich warunkach zupełnego regresu cywilizacyjnego, itd. Naprawdę dobra rzecz, dająca do myślenia, czyta się jednym tchem.


Zbudź się w Famaguście zaś, rozgrywa się gdzieś w Himalajach, gdzie w mitycznej krainie, to o czym się pomyśli, staje się rzeczywistością. Przypadkowi podróżnicy, z których nie wszyscy okażą się być przypadkowymi, lokalne wierzenia, ukazane ze znawstwem przez autora, niepokój i strach przed nieznanym, równie mocno skłaniający do odwrotu, jak i do parcia naprzód, najróżniejsze ludzkie motywy i sposoby postrzegania świata, tu jest to wszystko i więcej. Dobra rzecz, lekko trącące Danikenem/Churchwardem/Childressem (ale nic nie jest wprost powiedziane, pozostawiono sporo miejsca na interpretacje) zakończenie, a mimo wszystko nie przypadło mi to do gustu aż tak, jak pozostałe.
O pozostałych - później.

czwartek, 18 sierpnia 2011

George R. R. Martin "Tuf Wędrowiec"

Nigdzie nie mogłem znaleźć okładki w jakimś sensowniejszym rozmiarze, pewnie jest gdzieś w bezmiarze Sieci, ale w sumie to nie chciało mi się zbytnio szukać mroczno i komunistycznie.
Autor jest znany ostatnimi czasy - jakaś telewizja pokusiła się o ekranizację (telewizjację?) Gry o tron. I jeśli Gra o tron jest przynajmniej tak samo dobra jak tenże stary już zbiór opowiadań o Havilandzie Tufie, to chyba będę musiał ją przeczytać. Co do serialu to się nie wypowiem, bo telewizja śmierdzi i zaraża rzeżączką, a torrenty na razie zapchane.
Jak wspomniałem w zdaniu wyżej, Tuf Wędrowiec to zbiór opowiadań. Różnych opowiadań, które, z tego co wyczytałem na necie, były już wcześniej publikowane to tu, to tam. Głównym ich bohaterem jest postać tytułowa, czego można było w sumie się domyślić bez problemu.
Rzecz się dzieje w odległym kosmosie, czasie i przestrzeni. Poszczególne opowiadania składają się w z grubsza chronologiczną całość, jednak formalnie każde z nich jest osobną całością, chociaż nie polecałbym rozpoczęcia czytania od np. ostatniego - gdyż nic się nie zrozumie. Tak czy siak, książka zaczyna się - zgodnie z najlepszymi standardami - od trzęsienia ziemi. Umierający człek grzebie drugiego. Byli to członkowie jakiejś ekspedycji, na pewną odległą planetę, by tam trochę cywilizacji zasiać czy w celach humanitarnych, czy handlowych, chuj wie w sumie, czytałem tą książkę z 7-8 lat temu, a przypomniało mi się o niej niedawno, tak czy owak, nie jest to ważna aż tak. Dwójka przybyszy nie uwzględniła bowiem legend tubylczych o "słońcu śmierci", które cyklicznie, raz na kilka pokoleń zabijało większość żywych istnień na planecie, ot, tak. Ostatni pozostały przy życiu członek ekspedycji nagrał swoje słowa.
Nagrane słowa zostały znalezione przez grupkę poszukiwaczy przygód (czy innych jakiś; nie ważne w sumie). Musieli się jednak jakoś dostać na tamtą planetę, więc potrzebowali statku. Wynajęli statek handlowy od ekscentrycznego kupca Havilanda Tufa, wegetarianina i miłośnika kotów, z nim samym jako pilotem. Jak się bowiem okazało, "słońce śmierci" okazało się być jednym z ostatnich (albo w ogóle ostatnim) sprawnym, porzuconym w przestrzeni gigantycznym, gargantuicznym wręcz okrętem Inżynierskiego Korpusu Ekologicznego. Na okręcie zgromadzono próbki żywych istot, zwierząt, roślin, bakterii i wirusów, i czego tylko jeszcze dusza zapragnie, ze światów martwych, żywych, z dawnej Ziemi (np. są dinozaury), z przyszłości, przeszłości i teraźniejszości milionów światów, znanych, nieznanych, zamieszkałych i nie. Miał autor rozmach, kreując świat przedstawiony.
Na skutek różnych wydarzeń, Tuf pozostaje jedyną żywą osobą na okręcie, gdyż ci, którzy wynajęli jego usługi, nie przeżyli konfrontacji na pokładzie statku. Następnie Tuf uczy się szybko podstawowej obsługi systemów okrętu, by wskrzesić (sklonować) swojego kota, który też po drodze ucierpiał... i tak się to zaczyna.
Tuf mianuje się inżynierem-ekologiem, i rusza w przestrzeń na pokładzie potężnego okrętu, by wynajmować swoje usługi różnym światom. Rzecz jasna, niektórzy chcą przejąć okręt, inni wykorzystać Tufa do sprowadzenia zagłady na całe światy - ale Tuf pozostaje wierny wyznawanej etyce, i wszędzie tam, gdzie się pojawia, walczy z obskurantyzmem, zaściankowymi zwyczajami, fanatyzmem religijnym i militaryzmem, wywracając do góry nogami nieraz całe kultury i światopoglądy milionów. Zaś w ostatnim opowiadaniu, najcięższym pod względem poruszanych problemów, Tuf mianuje się Bogiem, gdyż dochodzi do wniosku, że nie sprawdził się jako inżynier. Heh, cóż, jak już wspomniałem, to ekscentryk, czasem snob, no i momentami mało przyjemna postać, chociaż intrygująca i charyzmatyczna.
Jeśli ktoś nie czytał, a ma taką okazję, to polecam.

wtorek, 16 sierpnia 2011

Castaway Island: Tower Defense


Bardzo wciągająca i niezwykle sympatyczna gierka do pogrania, gdy akurat na Facebooku nikt nie chwali się gwałtem analnym. O, tutaj można pograć. Była też na Joemonsterze.