środa, 14 września 2011

Air Show 2011

Byłem tam w sobotę, bodajże 27go sierpnia. Wspaniała impreza. Oto mała fotorelacja. Część zdjęć jest mojego autorstwa, a potem padł mi aparat, i reszta zdjęć jest autorstwa Michała spod Radomia, poczciwca takiego, pozdrawiam Cię serdecznie! A słońce tak mnie spaliło, że mi krwawe płaty skóry z twarzy schodziły przez tydzień września jeszcze. A skóra z nogi mi schodzi od wczoraj dopiero lol.
Wcześniej byłem na dwóch innych radomskich Ari Show - pierwszych (jej, ależ się impreza rozrosła od tego czasu) i przedostatnich, które zostały przerwane po tragicznym wypadku białoruskiego Su-27.
Jedyne, co w tym roku mi się nie spodobało, to brak Su-27 na wystawie statycznej (a miał być, ukraiński bodajże) oraz to, że zamknięty i niedostępny dla zwiedzających był hangar - w poprzednich latach były tam wystawy aeroklubowe, modelarskie, można było kupić lotnicze gadżety, przypinki, naszywki, książki, etc. Przykre też było to, że za małą wodę mineralną trzeba było zapłacić 5zł, ale jednak nie zdziwiły mnie takie ceny, i nikogo nie powinny zdziwić. Ogólnie imprezę uważam za bardzo udaną.

Zacząłem swoją obecność od obfotografowania wystawy statycznej, w międzyczasie zerkałem, co tam ciekawego na niebie:
Eurofighter Typhoon w barwach Rzeszy

Cholera, zapomniałem co to


A-10 Thunderbolt II

Austriacki Pilatus w efektownym malowaniu okolicznościowym

Drugi (albo i ten sam co wyżej) A-10

Polski MiG-29

Jak wyżej

Klasyka gatunku - polski Su-22UM3K

Jak wyżej

Orlik

Żywy trup polskiego nieba (ale klasyczna i zasłużona konstrukcja, to trzeba przyznać), czyli TS-11 Iskra którejśtam końcowej wersji
Mil Mi-17

PZL Mi-2, stareńka maszyna

Kaman SH-2G, dostaliśmy ze 2 razem z tym okrętem kiedyś od Amerykanów

PZL W-3cośtam Huzar/Sokół/czy jak to się nazywa teraz, polski śmigłowiec transportowy, ratowniczy i szturmowy

Kaman od przodu

Dwa Mile
Mil Mi-14 zapewne PŁ

Jakaś nowsza mutacja Mi-8, nie kojarzę teraz czyja

Mi-14 od przodu

Rząd śmigłowców

Mi-8MTV-1 jak dwa zdjęcia wyżej


Czeski Mil Mi-24V w efektownym malowaniu


Zbliżenie na tygrysa



Czeski lub Słowacki Mi-17 lub Mi-8 późnych wersji z widokiem na Toi-Toie w tle

I bez Toi-Toiów w tle

Polski ratowniczy i/lub ewakuacyjny Mil

Ten sam co wyżej

Dużo słitaśnych śmigłowców

Bryza jakiejś wersji, polski samolot rozpoznawczy używany nad morzem, ren sam płatowiec co Skytruck, tylko z innym wyposażeniem

Fennec

Słowacki Mi-17


Antonow An-2 (zapewne produkowany na licencji w Polsce), egzemplarz latający z muzeum w Krakowie, kultowy samolot, wspaniały samolot


Hi Hi

Skytruck (ten sam płatowiec co Bryza, tylko inne wyposażenie) w wersji użytkowanej przez polską straż graniczną


Wieża kontrolna

Polski Hercules - ale zapewne wypożyczony, niż kupiony

Sympatyczne wnętrze Herculesa tureckiego

Niemiecki Transall 

Rząd transportowców
Ukraiński An-24 lub 26

Ukraiński Su-25, szturmowe bydle

Hmm


Wiatrakowiec współczesny. Tego gość będzie na nim później robił akrobacje.

No i zaczęły się pokazy:

Jedyny zachowany LiM którejś wersji w locie

Hmm.. coś


Lecą VIP-y
Lecą VIP-y
 
P-38 Lightning kołuje na start

W locie

W locie




I po akrobacjach

Kopia któregoś słynnego RWD - jeśli nie wiecie, o co chodzi, to marsz do gógla lub duckduckgo

Startuje F-16 - jeden z wielu F-16 jakie tego dnia można było oglądać w locie







Akrobacje śmigłowcowe na Sokole



Przelot aeroklubowy

Przelot Iskier

Przelot Iskier

Iskry
Przelot SW-4


Przelot transportowców - CASy i Hercules

Hercules

Przelot F-16

Przelot MiG-29

Przelot Su-22

Su-22

Iskry wylądowały i przekołowały przed publicznością. Nie był to rzecz jasna ich jedyny występ na pokazach.

Szwajcarski zespół akrobacyjny na F-105















Kołuje grecki F-16. Mam oficjalny plakat z odręcznym podpisem pilota huhu huhu


W międzyczasie Szwajcarzy wylądowali i przekołowali przed publicznością - całkiem sporo zespołów/artystów indywidualnych tak robiło

Ludziom się spodobali, ciężko się dziwić

Pokaz śmigłowcowy na dwóch Mi-24








Grecki F-16


I wylądował

Startują Orliki


















W czasie pokazu aż momentami było ciężko uwierzyć, że Orliki mają napęd "tylko" turbośmigłowy.




Nie mogło zabraknąć i mijanek

Pozorowane podejście do lądowania, a potem figura "pijany pilot", czy jak się oficjalnie nazywała




I po pokazie

Czeski Grippen, za szybki jak na mój refleks, poza tym kończyła mi się bateria już.

Malowanie miał dosyć efektywne.

Austriacki Pilatus.

I już na ziemi.


A teraz zdjęcia od wspomnianego na początku Michała:

Szwajcarzy na Pilatusach



I po pokazie

Pilot tej Extry 500 wyczyniał takie cuda, że ciężko wręcz to opisać.
W międzyczasie pojawił się wspomniany daleko wyżej wcześniej wiatrakowiec.

Wracamy do Extry i jej pilota.



Znów akrobacje na Mi-24


Jakieś coś, nie pamiętam.

Zaś pilot tego Bo-105 udowodnił, że na śmigłowcu można spokojnie wykonać samolotowe akrobacje...


Pokaz tego polskiego MiGa-29 skończył się dosyć szybko, gdyż...
Nad teren pokazów nadleciał AVACS.

All hail NWO!
AVACS przeleciał majestatycznie, a na niebo Radomia powróciły Iskry.





Dwa Su-22. Ciężkie, nieco toporne samoloty szturmowe o zmiennej geometrii skrzydła.

F-16 vs. Mig-29
Patrouille France, słynny zespół akrobacyjny z Algierii (he, he).

Miło z ich strony, że zaczęli od polskiej flagi.




Po Francuzach na niebie zawitali Włosi z Frecce Tricolori









Wygląda efektownie, ale z drugiej strony, ciekawe, ile w czasie trwania pokazów było zgonów na astmę i inne choroby płuc na terenie miasta. :P

Pod koniec był kolejny pokaz indywidualny na F-16 - tym razem Belg był pilotem (ten czarno-pomarańczowy samolot, obok grecki)

Wcześniej wzmiankowany Grippen czeski.

No i to już koniec pokazów.

poniedziałek, 12 września 2011

Gustave Le Rouge dwa razy

Wpadły mi w ręce prawdziwe klasyki, które biją i gwałcą i domagają się uznania i pamięci - wydane w 1983 roku przez Alfę reprinty oryginalnych polskich wydań książek Gustawa Le Rouge sprzed 1939 roku. A więc najbardziej klasyczna klasyka jaką można sobie wyobrazić, oryginalnie powstała w 1908 roku. Nie uwspółcześniono języka, pozostawiono też obecne w oryginale ilustracje.
Książki te to "Więzień na Marsie" oraz "Niewidzialni".
Powieści te zaskakują czytelnika współczesnego zwłaszcza możliwością zobaczenia wycinku rzeczywistości ludzi sprzed wieku, ich sposobu myślenia i postrzegania świata - także świata tłumaczy oryginału. Co zdziwiło mnie najbardziej - słowo spekulant nie jest nacechowane negatywnie, a w każdym razie takie odniosłem wrażenie z kontekstu. Ogólnie książki bardzo by się spodobała współczesnym retroburżujom kon-liberalnym, gdyż jest tam wiele apoteozy mieszczaństwa, zdolności w handlu, nauce, bogacenia się, itd., bohaterami zaś są ludzie ze średniej i wyższej warstwy społecznej. Co zdziwiło mnie potem - najwyraźniej na początku dwudziestego wieku rzeczywiście twierdzono, że na Marsie są lasy i oceany, i potrafiono to potwierdzić dzięki ówczesnej technice (przy okazji, na marginesie - jest taka teoria spiskowa, wg. której zdjęcia z Marsa są obecnie fałszowane, a na Czerwonej Planecie trwa wojna pomiędzy ludźmi i ludnością tubylczą).
Oba tomy opowiadają - jednocześnie - o przygodach młodego, wszechstronnie uzdolnionego francuskiego inżyniera Roberta Darvela, który trafia na Marsa (jak trafia - o tym później), oraz jego przyjaciół na Ziemi, którzy najpierw próbują się połapać, co się z nim stało, ale potem próbują go ściągnąć z powrotem. I tak, w tomie pierwszym główny bohater zostaje wysłany na Marsa przez pewnego hinduskiego bramina, który dokonuje tego siłą woli (swojej i wielu innych braminów, przy pomocy zwielokrotniającego tą siłę urządzenia. Na Marsie odkrywa bujną roślinność, atmosferę możliwą do oddychania oraz kilka różnych grup istot inteligentnych. Ciotowatych i miernotowatych pulchnych krasnoludów (określenie to nie pada, to ja sam se na zasadzie analogii tak ich ochrzciłem), nie znających nawet ognia i czczących jak bóstwa dwa inne rodzaje istot. Główny bohater daje im ogień, obala ich bóstwa i przyspiesza ich rozwój cywilizacyjny, walcząc z ich wrogami - nocnymi, wampirycznymi człowiekonietoperzami Erloorami i wielkimi, dziwacznymi kretopodobnymi Roomboo'ami. Znajduje jednak pozostałości cywilizacji starszej (starszych?) od zastanych, dysponujących niewiarygodną technologią (stworzono cały las równikowy w klimacie zimnym przy użyciu absorbujących promienie słoneczne i emitujących je równomiernie kryształowych piramid; nie jest wyjaśnione, kto stworzył sieć gigantycznych kanałów). Uprowadzony przez Erloorów i uratowany przez uprzednio "ucywilizowanych" krasnoludopodobnych Marsjan przeżywa wiele przygód, aż poznaje niewidzialne, latające mózgi czczące gigantyczny Mózg znajdujący się we wnętrzu ogromnej góry...
W części drugiej bohater spada na ziemię w czymś w rodzaju meteoru, zabijając przy tym dwójkę swoich przyjaciół - naukowców (w tym jednego Polaka, uciekiniera z Syberii, z którym pierwsze eksperymenty prowadził na długo przed wydarzeniami opisanymi w książce), ale wraz z nim przybywają Niewidzialni, którzy niedługo potem uprowadzają jego ukochaną... w międzyczasie opowiada swoje losy na Czerwonej Planecie. Wszystko się kończy dobrze, żyją długo i szczęśliwie a świat nauki uznaje ich za bohaterów.
Naiwność bijąca z książek jest wielka, tak samo jak bezdyskusyjna, optymistyczna wiara autora w zdobycze nauki. Co ciekawe, autor nie tylko pisał s-f (niektórzy jemu współcześni zarzucali mu wręcz pisanie s-f dla kucharek, gdyż w swoich książkach skupiał się nie na zdobyczach nauki i pseudofuturologii, ale wprowadzał wątki rodem z przygodowych romansów), ale też kryminały, sztuki teatralne, zbiory poezji, bajek, aforyzmów, scenariusze filmów kryminalnych, powieści szpiegowskie oraz należące do popularnego wtedy gatunku "płaszcza i szpady", pisma krytyczne o sztuce i literaturze, ale też dzieła okultystyczne, magiczne, esej o mandragorze oraz... książkę kucharską. Takie to były czasy, gdzie okultyzm łączono z nauką (i rzeczywiście - Niewidzialni są widoczni w świetle promieni X, jeden z bohaterów drugoplanowych - pocieszny Murzyn-służący - niewidomy - też potrafi ich widzieć [x-men kuhwa], społeczności marsjańskie są uporządkowane w stylu okultystycznym - widzą tylko wycinek rzeczywistości, a o prawdziwym bóstwie planety - Mózgu - wiedzą tylko ci, którzy w hierarchii wtajemniczenia są zaraz pod nim - tylko Niewidzialni - w książkach jest więcej elementów bardziej fiction niż science, np. przy opisach hinduskich braminów i ich działalności). Autor ponoć krytykował w swoich książkach amerykański kapitalizm (do drugiej książki jest dołączona notka o autorze, gdzie to wszystko jest napisane na co się powołuje), ale akurat tutaj tego jakoś specjalnie nie odczułem, ba, odczułem raczej pochwałę dla burżuazji, o tyle dziwne, że sam autor raczej był związany z artystyczno-popieprzoną bohemą swoich czasów.
Tak czy owak, książki te polecam - żeby zobaczyć, jak wyglądały początki s-f i fantastyki w ogóle. Prezentowane na kartach książek odkrycia i niewzruszona wiara autora w ich realność i słuszność budzą obecnie tylko uśmiech politowania, podobnie jak burżuazyjna etykieta i momentami denerwujący klasowy i cywilizacyjny egoizm bohaterów ale przygoda jako taka się nie zestarzała.

niedziela, 11 września 2011

Andre Norton "Gwiezdne Bezdroża"

Hah, nie wiedziałem nawet, że Andre Norton ma w swoim dorobku również i space opery. Dziwne podwójnie, gdyż nie ma w tej książce wątków charakterystycznych dla autorki (czyli czegoś w mniejszym lub większym stopniu feministycznego i/lub przekonania, że człowiek może jednak być dobry z natury). Tak czy siak, książka, drugi tom nieznanego mi cyklu (całe szczęście, pierwsze strony to wspomnienia bohatera, gdzie jest streszczone mniej-więcej co działo się w poprzednim tomie, cyklu nieskończonego [opieram teraz swoją wiedzę na polskiej wikipedii, spójrzcie zresztą sami, jak płodną była twórczynią, mimo tego, że sporo ostatnich książek napisała ze wsparciem innych autorek]) nie odbiega znacząco od pozostałej twórczości autorki, stojąc na przyzwoitym poziomie. Ogólnie to mało wiem na temat autorki, znanej mi de facto tylko z kilku luźnych książek i cyklu o Świecie Czarownic, tak czy siak przechodząc do treści książki, opowiada ona o przygodach kupca, rzuconego w wir kosmicznych przygód, intrygę związaną z tzw. Kamieniami Nicości, pozostałościami po pradawnym kosmicznym imperium. Samo działanie kamieni jest nieznane, a ich możliwości ocierają się o magię wręcz (kotka polizała kamień i w ten sposób poczęty został jeden z głównych bohaterów, mutant niewiadomej rasy posiadający ogromne zdolności telepatyczne). Rzecz jasna, intryga jest bardziej zawiła, gdyż głównego bohatera nie lubią dwie potężne grupy, trzęsące galaktyką - Patrol (coś w rodzaju galaktycznej policji) i Bractwo (międzygalaktyczna organizacja piratów, złodziei, itd.), bohater więc, zwerbowany przez niego pilot (który coś ukrywa, którego przeszłość jest nieznana, i któremu nie można zaufać) i koci mutant, a także pewien uratowany przez nich kosmita-archeolog muszą lawirować pomiędzy siłami, które bardzo łatwo mogą ich zniszczyć.
W książce dzieje się bardzo dużo, akcja płynie wartko, kolejne światy i ich mieszkańcy przedstawieni są wyjątkowo i przekonująco (jak na s-f), kolejne przygody bohaterów trzymają w napięciu. Jeśli chodzi zaś o ogólną poetykę całości, to przypomina nieco Star Wars, pod względem akcentu nie na s-f jako takie, tylko przygody w scenerii s-f + elementy bardziej przywodzące na myśl fantasy. Książka dobra, ale jednak trochę czytadło, co nie jest w cale jakimś dużym minusem.

Isaac Asimov "Fundacja"

Kolejny kult i klasyka, którą poznaję z opóźnieniem. Pierwszy tom cyklu, który się rozrósł, i gdzie chyba jeśli dobrze kojarzę pisali też inni autorzy niż autor pierwowzoru. Cykl nadal wznawiany, nowe wydania w twardych okładkach widziałem chociażby 3-4 dni temu w Empiku.Istnieje sobie Imperium Galaktyczne, ze stolicą na planecie przypominającej Coruscant z uniwersum Star Wars. I jest sobie pewien naukowiec, który przepowiedział, że szlag trafi Imperium (trwające już tysiąclecia) za jakieś 500 lat, a potem nadejdzie okres po upadku Cesarstwa Rzymskiego, tyle, że w warunkach kosmicznych. Rzecz jasna Imperium nie lubi tego uczonego, przez co on sam, i - bagatela - setki tysięcy jego współpracowników zostają przesiedleni na odległą planetę, leżącą na zupełnym zadupiu, i pozbawioną zarówno znaczenia, jak i nawet zasobów naturalnych. Powstaje tam Fundacja, która ma zebrać wiedzę wszechświata i wydać encyklopedię, dzięki dostępności do wiedzy, mroczne wieki po upadku Imperium będzie łatwiej przetrwać.
Oczywiście, wszystko się komplikuje. Okazuje się, że encyklopedia nie jest głównym celem istnienia Fundacji, Imperium się rozpada szybciej niż się wydaje, Fundacja musi balansować w celu przetrwania przed sąsiadami z okolicznych planet, które uniezależniają się od Imperium, sama jest nękana problemami wewnętrznymi. Eksportuje część posiadanych technologii na planety sąsiednie, tworząc tam przedziwną pseudo-religię, i w rezultacie podporządkowując sobie tamte światy, zmaga się z kryzysami, próbuje przetrwać i wykonać swoją misję.
Książkę czyta się wspaniale, wizja świata jest rewelacyjna (de facto post-apoc/upadek społeczny w skali kosmicznej + pokazane związki pomiędzy mitami a przeszłością zaawansowaną technicznie). Czas akcji jest za to na tyle długi, że w kolejnych częściach książki bohaterowie poprzednich części to postacie historyczne, nie przeszkadza to jednak czytelnikowi. Pokazano dzięki temu długofalowe konsekwencje czynów bohaterów, następstwa różnych idei oraz powolne ewolucję i dewolucję różnych aspektów życia społeczeństwa. Ach, no i ta psychohistoria. Tak czy siak, trzeba będzie się dobrać do kolejnych części cyklu.

"The Story of Menstruation"



Edukacyjna kreskówka Disney'a z lat '40 ubiegłego wieku, jakiej istnienia raczej byście się nawet nie spodziewali.

Edmund Cooper "Po drugiej stronie nieba"

Druga książka (dosyć mała) tego autora, jaką miałem okazję przeczytać. Pod względem głównego przesłania nie różni się zbytnio od tej pierwszej (postęp technologiczny OK, jakieś smutne tradycje sprzed wieków, których nikt w sumie nie rozumie i nie stara się zrozumieć nie OK). Dziełko napisane na podobnym poziomie, całkiem wysokim, zadowalającym i miłym dla czytelnika.
Rzecz się dzieje na odległej planecie, nieco zbliżonej do Ziemi. Rozbija się tam statek kosmiczny, wysłany z Ziemi w celu zbadania różnych zakątków kosmosu (autor pozwala sobie na drobne uszczypliwości w stosunku do realiów politycznych świata, z którego pochodzi statek, in plus), katastrofę przeżyło tylko kilka osób, które zostają poddane odosobnieniu przez panującą tam cywilizację. Cywilizacja przypomina mi Inków lub jakiś innych Azteków, zarówno jeśli chodzi o klimat panujący w miejscu, gdzie żyją, jak i zwyczaje, obyczaje, mentalność - a zwłaszcza panującą teokrację, fatalizm, śmierć jak kromka chleba. Bohater jednak, walcząc ze swoimi słabościami, żyje z przysłaną przez władcę sakralną prostytutką, zdobywa zaufanie jednego z władców (władcy są zabijani cyklicznie), i rozpoczyna powolną zmianę mentalności ludu, wśród którego żyje, i z którym się zżywa. Niestety, to co dobre, nie trwa wiecznie - gdy zakłada szkołę dla tych młodych, którzy chcą zmienić chociaż nieco rzeczywistość wokół siebie, zaczynają się schody. A gdy postanawia wyruszyć w daleką drogą na pustkowie, w skute lodem góry, gdzie mieszka Bóg, schody zaczynają się wić coraz bardziej i bardziej.
Zakończenie jest jak z Danikena, ale mi to nie przeszkadzało. Ciekawa książka, można znaleźć na necie (jakieś chomiki, itp.) w pdf., więc polecam.

Jack Vance "Umierająca Ziemia - Oczy Nadświata"

Trutututututututututu! Oto i jest! Po raz pierwszy od lat '60 ubiegłego wieku ukazała się z rok temu w Polsce (a ja oczywiście to przegapiłem i odkryłem dopiero niedawno) słynna książka (no, dwie książki - omawiana książka to dwa pierwsze tomu oryginalnego cyklu - Sagi Umierającej Ziemi - mam nadzieję, że reszta cyklu też zostanie w Polsce wydana, chyba, że już została, a ja o tym nie wiem nawet) Jacka Vance'a. Cykl ten to uberkult i w ogóle klasyka nad klasyką (w pierwszej 10 kanonu fantasy wg. Sapkowskiego [patrz: tegoż Rękopis znaleziony w smoczej jaskini], która dała początek zarówno podgatunkowi science fantasy jak i jego podgatunkowi dying earth (btw, do tegoż podgatunku podgatunku bywa też zaliczana moja ulubiona Cieplarnia Aldissa czy niezwykle mocno gwałcąca czytelnika po mózgu Księga Nowego Słońca Gene Wolfe'a), więc bardzo dobrze się stało, że teraz kolejne pokolenia mogą z tą klasyką obcować, a nie tylko robić poważną minę i udawać, że wiedzą o czym mówią, w rozmowach ze starszymi wiekiem i doświadczeniem fantastami.
Dwa pierwsze tomy Sagi, jakie przedstawiło czytelnikom wydawnictwo Solaris (wydali też Cieplarnię Aldissa! a także Bestera, Buczyłowa, Leibera i Heinleina w ramach serii Klasyka Science Fiction, niech im Perunik w dzieciach wynagrodzi!), czyli Umierająca Ziemia oraz Oczy Nadświata to dwa różne dzieła, i to diametralnie różne. Tom pierwszy klasycznej sagi to zbiór opowiadań - pełni to funkcję wprowadzenia do świata jako takiego, umożliwia zaznajomienie się z nim, przedstawia też kilka ważnych postaci (zarówno wielkich czarnoksiężników, jak i władców) dla świata jako takiego. Drugi tom to przygody Cugela Sprytnego - postaci wyjątkowo antypatycznej, negatywnej i nieprzyjemnej. Przyłapany na kradzieży przez potężnego czarnoksiężnika, zostaje zmuszony przez niego do wykonania pewnego zadania, które udaje mu się w końcu wykonać. Jednak zemsty na magu... a, zresztą, co będę spoilerował. Każdy kolejny rozdział Oczu to de facto inna przygoda na drodze głównego bohatera.
Dobra, treść później, teraz zaś co nieco o świecie przedstawionym. Rzecz się dzieje na naszej starej, dobrej Ziemi, ale setki, tysiące (jeśli nie miliony) lat po naszych czasach. Ziemia wygląda nieco jak świat Conana Barbarzyńcy lub inne jakieś sword & sorcery - czyli mamy ogromne, dzikie przestrzenie, gdzie napotkanie mutantów, duchów i demonów, zaginionych w mrokach czasu ruin, szalonych magów, krwiożerczych potworów, etc jest bardziej prawdopodobne niż napotkanie spokojnej mieściny czy kupieckiej karawany. Do tego setki mniejszych i większych królestw, miast, osad, zazwyczaj o krwawej historii i skrywanych mrocznych tajemnicach. Panuje jakaś forma feudalizmu, chociaż nie jest to sprecyzowane dokładnie, poziom techniczny zaś generalnie utrzymuje się na poziomie średniowiecza, chociaż... No właśnie, chociaż. I tu dochodzimy do sedna sprawy. Chociaż mamy świat zamków, rycerzy i potworów, to magowie dysponują laboratoriami, gdzie oddają się inżynierii genetycznej (nie jest to jednak wprost nazwane) i próbują tworzyć nowe istoty. Mamy mroczne ruiny dawnych miast, gdzie bohaterowie znajdują działającą maszynę, która jest jakąś formą samolotu (chociaż nie jest tak wprost nazwana), a w samym mieście budzi się high-tech bóstwo (mózg w słoju, skomplikowaną aparaturą połączony z miastem jako takim). Powszechnie używana magia niekiedy zaś budzi podejrzenia czytelnika, że w pewnych aspektach może być oparta na nauce (do magii np. zalicza się traktaty matematyczne, mnogość magicznych eliksirów, talizmanów i wszelkich artefaktów momentami kojarzy się z techniką dawno zapomnianych wieków, niż magią jako taką - ale to tylko moje wrażenie, żaden inny recenzent, do którego recenzji dotarłem, nie wspomniał o czymś takim, możliwe więc, że przesadzam). Nauka jako taka, zdobycze technologiczne sprzed eonów poszły jednak w zapomnienie. Świat umiera - Słońce przestaje świecić mocno, aż w końcu zgaśnie. Ziemia, nawet tak zniekształcona, Ziemia, gdzie po serii katastrof sprzed tysięcy lat (to sobie sam dopowiedziałem, opierając się na kilku drobnych wzmiankach w książce - nie jest wprost powiedziane, co kiedy się działo - po prostu jest pełno przedwiecznych ruin zbudowanych na innych przedwiecznych ruinach, znajdowane tam rzeczy są zazwyczaj niezrozumiałe dla współczesnych; co ciekawe, gdy na krótką chwilę Cugel jest przeniesiony w czasie milion lat wcześniej, to trafia do świata, gdzie już panuje magia oraz (pseudo)religijna kazuistyka) doszła do głosu magia, Ziemia, gdzie nie ma praktycznie dobra jako takiego - wrażenie potęguje główny bohater - kawał sukinsyna - ale, oprócz małych wyjątków, inne postacie, przewijające się przez karty powieści, nawet jeśli czyny i poglądy wyglądają na pozytywne i dobre, w sensie, że związane z jakimś uniwersalnym dobrem, i tak okazują się egoistami, ludźmi o mrocznej przeszłości, itp. Wizja świata jest pozbawiona wielkich, epicko-heroicznych bohaterów walczących ze złem i ratujących świat przed zagładą. Tego świata uratować się nie da - nie tylko ze względu na postępujące zdziczenie jego mieszkańców, ale też ze względu naturalnego - Słońce zaczęło gasnąć, i nawet najpotężniejsi czarnoksiężnicy nic na to nie poradzą (chyba, że jak jeden z bohaterów jednego z opowiadań mieszkają na innej planecie, nikt nie wie, jak wyglądają, i najprędzej nie są wcale ludźmi).
Osobiście dosyć ciężko mi jest zaliczyć Umierającą Ziemię Oczy Nadświata do science fiction, jakby chciał wydawca. Owszem, mamy elementy zaawansowanej technologii, mamy wizję świata po szeregu apokalips i armageddonów, świata, który czeka jeszcze ostateczna, kosmiczna zagłada, jednak żaden z tych elementów nie jest sensem treści, tylko dodatkiem do świata przedstawionego, lub jest przedstawiony w sposób wybitnie magiczny, bez roztrząsania sensu działania, przyczyn, powodów.
Muszę też stwierdzić z przykrością, że o ile dzieło to na pewno i bez dyskusji należy do kanonu fantasy, przecierało szlaki, dało przykład i inspirację innym autorom, to jednak nieco się na tej książce zawiodłem. Nie, nie jest to rzecz zła - jest to rzecz genialna, pragnę jednak zauważyć, że naczytałem i nasłuchałem się o tym, że jest to absolutna zajebistość, tymczasem jest to zwykłe sword&sorcery, tyle, że w niezwykłej scenerii. Pod względem stylu również książka rozczarowuje - styl jest prosty, opisy są krótkie i proste, owszem, są plastyczne i przemawiające do wyobraźni, ale jednak są proste, toporne wręcz momentami. Także akcja książki to typowy sword&sorcery - powiedziałbym wręcz, że wszystko się dzieje za szybko, a postacie nie mają jakiejś głębszej głębi.
Nie oznacza to, że książka jest zła. Spadła na nią chwała i zasłużenie bardzo zasłużenie, po prostu dzisiejszy czytelnik, przyzwyczajony do roztrząsania w fantasy setek problemów natury filozoficznej, psychologicznej, etycznej i moralnej, przyzwyczajony do opisów świata przedstawionego do postaci pięcioplanowych włącznie na dziesiątki stron, przyzwyczajony do monologów w duszy bohatera na kolejne dziesięć stron, może poczuć się nieco rozczarowany obcując z klasyką - jeszcze nieoszlifowaną, pionierską, dopiero zwiastującą nadejście tego, z czym obcuje teraz na co dzień.
Tutaj jest jedno z opowiadań z tomu pierwszego, wyrób se sam opinię, czytelniku.